ای کسانی که تابوت مرا به دوش دارین برروی تابوتم پارچه سیاه بکشید تا همه بدانند که

سینه ام را بشکافید تاهمه بدانند که چه قلب با محبتی داشتم.

چشمانم را باز بگذارید تا عزیزم فکر نکند به راه کس دیگری بوده ام.

دستهایم را باز بگذارید تا همه بدانند محتاج او بوده ام ولبانم را نبندید تا بداند همیشه اسم زیبایش

را بر لب داشته ام موهایم را به او نشان دهید تا بداند که از دوریش موهایم سفید گشته است

قدم را راست کنید تا بداند از غم فراموشی کمرم خم شده مرا بسوزانید وگردم رابرباد دهید

تا آثاری از من نماند روح خسته ام را همراه گرد بدنم بسوی دیار یار ببرید که بیاد آورد که چقدر مرا

آزار داده و خاکسترم کرده وبر روی جگرم تکیه ای یخی بگذارید تا قطره قطره آب شود